مورچه شکمو
روزی
روزگاری ، يک مورچه برای جمع کردن دانه هاي جو از از راهي عبور مي
کرد که نزديک کندوي عسل رسيد. از بوي عسل دهانش آب افتاد ولي کندو
بر بالاي سنگ بزرگی قرار داشت. مورچه هر چه سعي کرد از ديواره سنگي
بالا رود و به کندو برسد نشد که نشد. دست و پايش ليز مي خورد و مي
افتاد.
هوس عسل او را به صدا درآورد و فرياد زد:«اي مردم، من عسل مي خواهم،
اگر يک جوانمرد پيدا شود و مرا به کندوي عسل برساند يک دانه جو به
او پاداش مي دهم.»
يک مورچه بالدار در هوا پرواز مي کرد. صداي مورچه را شنيد و به او
گفت:«نبادا بروي ... کندو خيلي خطر دارد!»
مورچه گفت:«نگران نباش، من مي دانم که چه بايد کرد.»
مورچه بالدار گفت:«اگر به کندو بروی ممکن است زنبورها نیشت بزنند»
مورچه گفت:«من از زنبور نمي ترسم، من عسل مي خواهم.»
بالدار گفت:«عسل چسبناک است، دست و پايت گير مي کند.»
مورچه گفت:«اگر دست و پا گير مي کرد هيچ کس عسل نمي خورد.»
بالدار گفت:«خودت مي داني، ولي بيا و از من بشنو و از اين هوس دست
بردار، من بالدارم، سالدارم* و تجربه دارم، به کندو رفتن برايت
گران تمام مي شود و ممکن است خودت را به دردسر بيندازي.»
مورچه گفت:«اگر مي تواني مزدت را بگير و مرا برسان، اگر هم نمي
تواني جوش زيادي نزن. من بزرگتر لازم ندارم و از کسي که نصيحت مي
کند خوشم نمي آيد.»
بالدار گفت:«ممکن است کسي پيدا شود و ترا برساند ولي من صلاح نمي
دانم و در کاري که عاقبتش خوب نيست کمک نمي کنم.»
مورچه گفت:«پس بيهوده خودت را خسته نکن. من امروز به هر قيمتي شده
به کندو خواهم رفت.»
بالدار رفت و مورچه دوباره داد کشيد:«يک جوانمرد مي خواهم که مرا
به کندو برساند و يک جو پاداش بگيرد.»
مگسي سر رسيد و گفت:«بيچاره مورچه، عسل مي خواهي ؟ حق داري، من تو
را به آرزويت مي رسانم.»
مورچه گفت:«آفرین، خدا عمرت بدهد. به تو مي گويند «جانور خيرخواه!»
مگس مورچه را از زمين بلند کرد و او را به بالای سنگ نزدیک کندو
رساند و رفت.
مورچه خيلي خوشحال شد و گفت:«به به، چه سعادتي، چه کندويي، چه بويي،
چه عسلي، چه مزه يي، خوشبختي از اين بالاتر نمي شود، چقدر مورچه ها
بدبختند که جو و گندم جمع مي کنند و هيچ وقت به کندوي عسل نمي آيند.»
مورچه قدري از اينجا و آنجا عسل را چشيد و جلو رفت. تا اینکه دید
ای دل غافل میان حوضچه عسل رسیده و دست و پايش به عسل چسبيده و
ديگر نمي تواند از جايش حرکت کند.
هرچه براي نجات خود کوشش کرد نتيجه ای نداشت. آن وقت فرياد زد:«عجب
گيري افتادم، بدبختي از اين بدتر نمي شود، اي مردم، مرا نجات بدهيد.
اگر يک جوانمرد پيدا شود و مرا از اين کندو بيرون ببرد دو عدد جو
به او پاداش مي دهم.»
مورچه بالدار که در راه بازگشت به خانه بود، ناگهان صدای مورچه را
شنید و با عجله خودش را به کندوی بالای سنگ رساند و دید مورچه میان
کندوی عسل گرفتار شده است. دلش به حال او سوخت و او را نجات داد و
گفت: «نمي خواهم تو را سرزنش کنم اما هوسهاي زيادي مايه گرفتاري
است. اين بار بختت بلند بود که من سر رسيدم ولي بعد از اين مواظب
باش پيش از گرفتاري نصيحت گوش کني و از مگس کمک نگيري. مگس همدرد
مورچه نيست و نمي تواند دوست خيرخواه او باشد.»
